من اخرین التماسم را بر روی یادگاری گلبرگ های دفتر خاطراتت نقاشی کشیده ام

به تنهایی عادت کرده ام ولی هنوز چشمانم بهانه ات را میگیرد و دلم هوایت را

میخواهد

از اسمان خسته ام و از بغض های فرو خورده اش شکسته تر

تو معنای اخرین التماسم را میدانی

تو برایم دریایی

دریایی که هیچ گاه طوفانی نخواهد شد

و من قایقی هستم که همیشه ارزوی غرق شدن در اغوشت را خواهد داشت

تو صدای بارانی

گوش کن

نم نم به شیشه می بارد

دوست دارم اینبار بدون چتر در باران قدم بزنم

ولی بی تو از تنها بودن میترسم

از با تو بودن هم میترسم

میترسم درون دست ثانیه ها گم شوم

میترسم لحظه ای چشمانم را باز کنم و تو را نبینم

میترسم تو را میان یک دنیا خاطره جا بیندازم

میترسم تو را در لجظه هایم فراموش کنم

قول بده که اینبار دستانم را

برای گرفتن هیچ دستی رها نکنی

قول بده که خاطراتم را اینبار با هر بهانه ای سیاه نکنی

قول بده