تبليغاتX
*** تمام اميدم را در سبدي از گل و مهر بر در خانه ات نهاده بودم به نشانه دوستيمان وقتي از آنجا رد شدي و بي اعتنا گذشتي گلدان دوستيمان خود به خود افتاد و شکست گلهاي ياس روي ديوار خانه دوستيمان همه پژمرده شدند. تا چشم باز کردم، ديدم نه از آن کوچه خبري هست و نه از عشق... با خودم گفتم، راستي بين يک کوچه ي بن بست با عطر گلهاي ياس که بوي عشق ميدهد با يک دنياي پر از هياهوي بيگانگي يک قدم فاصله نيست و چقدر غم انگيز است فراموش کردن تمام اين دوستي .. *** ***** ***** بی ترانه
زیرسوسوی چراغ چشم توخاطرات مرده روخواب میکنم به خیال شعرچشمات دلموخاک میکنم

سلام به همه ی دوستای خوبم ممنونم از اینکه این مدت به من سر زدید

دیروز خیلی اتفاقی این شعر به ذهنم رسید میدونم که ممکنه ایراد داشته باشه به همین دلیل با دو تا متن به روز کردم اما خوب به هر حال این سبک شعر نوشتن هم تجربه است, خوشحال میشم نظر شما رو بدونم     

 

            

             از تـــــو واســــــم چی مونــــده

                یه قـــــاب عــــکس چوبی

                   یه  بغض بـــی اراده

                    یه صـــفحه شعر خالی

                دیـــــگه دوســــــت نــــدارم

                 مــــیخوام ایـــــنوبـــدونی                                      

  بـــــروهــمونـــجایی کـــه واســـم غـــزل میــخوندی     

    دیـــگه تــــرانه نــــیاردلــــم اســــیر نـــــــمیشه

با چــــند تا شــــــعر وغزل بهــــونه هات کـــم میشه؟؟

                بـــرو فرامــــــوشـــــم کــــــــن

                دیـــــگه دوســــت نــــــــدارم

                  حتـــی دلـــم نمــــیخواد

               اسمـــــت و یــــاد بیـــــــارم

               میســـــپارمت بــه حرفــــات 

                 زندگـــــی یــــادت نــــره 

  یادت نره که قلــــبم دیـــــگه دوســــت نـــداره 

               دیـــــگه تو تــــــقویم من

     یــــه روز واســـــه تــــو جـــــا نیــــــــست

    حتی بدون یه ساعــــت حرفای تو یادم نیست

             دیــــــگه ازت نمـــــــــــیخوام

                 منو یــــــــــادت بیـــــــاری

واســـــــه نـــــــــبودن مـــن هزار دلــــیل بیــــاری

             بــــــرو فـــــراموشـــــــم کــــــن

               دیـــــگه دوســــت نـــــدارم

                حتـــــی دلــم نمـــــیخواد

               اسمــــــت و یـــاد بــــــــیارم

 

   

 

روی چـــــشمه ای در بـــهشت

             عــــکس ارزوهـــایم را دیـــدم

                              محــــو تمــاشــایش بـــودم

                                       تصـــویر در اب جـــان داشـــت و مـــرا مــیدیـــد

 

 دســــتانـــش را بـــه ســـویم گـــشود

                        مــــرا بـــه خـــودش خــواند  

                                                  در نــــگاهش ذوب گشــــتم

 

                دســــتانم را به ســــویش اوردم

                                               تــــا در او گـــم شـــوم .............

                                

 دستــــانـــم کـــه بــه اب رســــید

                    تصــــویر در هــــم شـــــکست

                           مـــوج بود و مــــوج و تصویر خاطــــــراتی مــــحو

 

                                                 وانــــگار هیــــچ چیـــــز...........

 

             

 

 

 

 

 

+ برگی از خاطرات در  سه شنبه نهم اسفند 1384ساعت 19:6  از دست نوشته های  لیلا  | 

 
******** *********** هر گونه کپی برداری از نوشته ها تنها با اجازه ی نویسنده ی ان مجاز می باشد ***