و او رفـــــــــــت..............

انـگار نیـــامده بـــــــــود..............

بی صدا بـــار خستـــگی اش را جمــع کـرد و مـا را با ارزوی دیــــــدنش تنــــــها گذاشــــت............

نفهـمیدیـــــم چه بود...........انقـدر زود رفـت که حتــی جنــس نگاهــش را هم حــس نکردیـــم.............

چشــمانم بارانــی است  انگار ارزوی دیــــــدنش را دارد.

قلم در دســـتان ســــــــردم میـلغزد و تاریــــــــکی پیش چشمــــــم خط میـــخورد......... 

اما میدانم که در این تــــلاطم دنــــیا نــــــیامدنــــش زیبــــــا تر بـــــــود..........

دلـــم میـــگیرد از این گونه رفتنــــــش............ از نیــــــامدنش...........و از انتظار دیـــــــدنش...........

میدانم این بـــار هیچ کس صدایت نمی زند .........

میدانم این بار تنــهایی..........

باور نداری فریاد بـــزن....................

زمانی این را درک خواهی کرد" که انعکاس صدایت "

                                     نــــــتی از گیتار غربـــــــــت و تنهـــــــــایی باشد.........

بار الاها

نامم را انسان نهادی اما از انسان بودن "جز قلبی شکننده هیچ چیز نفهمیدم.

خلقم نمودی تا تو را بپرستم و خود را بیابم "اما میان هزاران راه تو ماندم

و به انجا رفتم که خود خواستم و انچه دیدم که نباید می دیدم.

و انچه را طلبیدم که حقم نبود.

خوارم نکردی و یاری دادی زارم نکردی و پناهم شدی و دادی انچه را که می خواستم

خداوندا امروز محتاج تر از دیروزم پس یاری ام کن

پناهم باش و تنهایم نگذار

بگذار این روز ها که سر شار از تنهایی ام به تو تکیه دهم

پناهم باش