نمی دانم در این دنیا پس از مرگم                             

  که را یابم که اشکی را برایم غوطه ور سازد .

نمی دانم. که را یابم که از من قصه ای سازد

  که در این گنبد دوار"

 برای دیگری. چون حس امروزم نباشد

 نمی دانم چرا اشفته حالم .

 به جز رفتن دگر راهی ندارم.

دگر رویای بودن را ندارم.

تمام ارزوها پوچ و خالیست

دگر فصل بهارم هم خیالیست.

و من در امتداد یک شب

 تلخ تمام هستی ام از دست من رفت

به جز ذهنی پر از اشفته حالی

 دگر چیزی برای خود ندارم

تمام تکیه گاهم شد خیالات

امید و ارزو جزء محالات

و من در امتداد یک شب

تلخ تمام هستی ام از دست من رفت...........

نی لبک چوبی تنهایی ام را بردار و ارام در ان بدم بگذار اینبار حرم نفسهایت را این گونه

 احساس کنم میخواهم برایت قصه ی لیلا هایی را بگویم که اینبار خود در پی مجنون در

 بیابان اواره شده اند  میخواهم قصه ی  شیرین هایی را بگویم که در عشق فرهادشان کوه را

کنده اند 

می خواهم قصه ی خودم را بگویم.

می خواهم این بار چوبان صحرا ها را در افسون صدای نی به خواب ببرم و گل ها را از

افسون صدای تو بیدار کنم .

میخواهم این بار خودم را ببینم.......

خودم را ببینم و برایت از حکایت شب هایی که بی ستاره صبح شدند و روز هایی که بی

 خورشید غروب کردند بگویم

بگذار تنها تو را ببینم.............

بگذار از حجم تمامی دوری ها یک سبد لبخند هدیه بگیرم بهار را به زمستان پیوند دهم و

 پاییز را در انتهای شب به تو برسانم

بگذار تنها تو را ببینم...............