مهربان باش اگر لحظه لحظه همه ی  ثانیه ها می گذرند

تو خود پاییزی "و بهاران اینجاست

فصل اندو ه من" سپری خواهد شد

و در انبوه ستبر همه ی بودن ها  "عاشقی باز به سر می اید

و من انگار که می اندیشم"  تو تمام گذر امروزی

که دوباره فردا به طلوعی دیگر "روز نو خواهی ساخت

پس به این اندیشه” همه ی ثانیه ها را به تو خواهم بخشید

دسته ای از گل مریم بغلی از گل یاس شاخه ای از گل نور

همه را بر سر راهی که از ان میگذری خواهم چید

هر قدم برداری شاخه ای گل به تو خواهم بخشید

تا بدانی که خداوند زمان در ازای گذر از یک جاده

 همه ی بودن و چشمان تو را "هدیه بخشید به من

تا در ایینه ی عشق "نقش بودن را احساس کنم

و من اینجا سرمست" عاشق از فتح غرور" به تو می اندیشم...

و تو را می بینم" پشت یک پنجره از بودن یاس

شاخه ای سرخ بدست" انتظار گذرم را داری

و من اینجا با شوق "خوب خواهم فهمید

که برای گذر از این جاده "یک نفر می خواهم که به او تکیه دهم

و تو را می یابم.....

تو همانی که دلم" سالهاپیش به دنبال و جودش می گشت

پس به سمت تو روان خواهم شد

مدت ها بود برای دیدنت به اسمان چشم دو خته بودم چون می اندیشیدم...............

                     تو چون یک ستاره در اسمان دلم می درخشیدی

   مدت ها بود برای دیدنت به دریا چشم دو خته بودم  چون می اندیشیدم...............

                                 تو مانند یک دریا پاک وزلال هستی

اما امروز..... برای دیدنت به اتش خیره شده ام چون میدانم......................

                           بعد از رفتنت وجودم را به اتش کشیدی

                   کاش بودن این همه معنی نداشت

                                                     یا که تنها نغمه خواندن بی سر انجامی نداشت

                      کاش هر گاه قلب لیلا میشکست

                                                      قصه ی غم را نخواندن رنگ تنهایی نداشت

                     کاش بودن این همه معنی نداشت

                                                          سهم قلبم از همه دنیا چه بود ؟

                    مرحم قلب شکسته اخرین حرفت چه بود

                                                            کاش سهم قلب من از بودنت

                             یک نگاه ساده و لبخند بود

                                                            کاش تعبیر عشق عاشقان

                             جای حسرت شادی کمرنگ بود

                                                               کاش مرز بین بودن با نبودن رنگ بود

                         فصل زرد عاشقان مثل بهاری سبز بود

                                                               با خودم گویم هزاران روز و شب

                               سهم من از زنده بودن درد نیست

                                                             یا در این زندان دنیا ارزویم مرگ نیست

                           فصل پاییز و بهار و روز و شب میروند اما...

                                                            برایم مرگ را دیدن زیادم سخت نیست

گاه دلم از همه چیز می گیرد حتی اسمان ابی بالای سرم حتی صدای چه چه پرنده ها و صدایی که

همیشه عاشقش بودم .

چرایش را نمی دانم اما تصور می کنم که بهار نیز این گونه است در اوج سر سبزی اش گاه می گرید

وگاه زار می زند.

دریا نیز اینچنین است در اوج ارامش گاه طوفانی میشود...

پس قلب من هم میتواند این گونه باشدچون مانند دریاو اسمان پاک و ارام و ابی است....

پس قبول کن که هر گاه دلم هوایت را داشت ارام برایت گریه کنم....

از تو می نویسم بر روی قلبم با مدادی از احساس و سخنی از عشق و صدایی از بارا ن

وبدست باد می سپارم که در سفر است شاید تو را جایی تنها بیابد .میگویم ان را به تو هدیه دهد

 به خاطر احساسی که به من هدیه دادی می گویم باران هم ا ن زمان ببارد تا بدانی که

چگونه به خاطر نبودنت گریه کردم تا شاید لحظه ای در یابی که احساسم پاک بود حتی

پاک تر از گل های یاسی که به پاس عشق بر سر در اتاق قلبت اویخته بودی .

نمی خواهم مرا به یاد اوری چون من نیز بعد از تو خودم را هم از یاد برده ام و در گر دونه ی

خاطراطم غرق شده ام .

فقط بدان که هر چیز بهایی داردمن نیز بهای دوست داشتن را با دوری از عشق پر داخته ام

تنها نمی دانم .....    دستان سرد کدام بهار بهای پاییزی شدن قلب سبزم را خواهد داد

و کدامین پرنده اواز غربت مرا بر سر کدام شاخه ی حسرت سر خواهد داد"

  صدای تیک تاک ساعت مرا می خواند و اواز عاشقانه ی  باد فردایم را نوید می دهد

   می دانم که در این سرای نیستی جز بودن تنها راهی باقی نمانده پس ساک حسرتم را باز می کنم

       لباس های خستگی را از درونش بیرون می اورم و منتظر میمانم.........

       تا ان روزی که ارام و بی صدا کسی در را بکوبد ودر گوشم زمزمه کند ..........

        که امروز لحظه ی سفر است سفری جاودانه و همیشگی  به ان جایی که سال هاست

         در انتظار دیدنش هستی

           شاید ان روز تو را به یاد اورم و از رفتن پشیمان شوم

                               شاید...........    شاید ..................  شاید..................