سکوت.......

سکوت.........

سکوت................

       این وبلاگ برای همیشه بسته شد

              در صورت ساخته شدن وبلاگ جدید ادرس برای دوستان نزدیک ارسال

                                                  خواهد شد    

این مدت که وبلاگ به روز نمیشد پسوورد ورود به بخش مدیریت رو گم کرده بودم ازهمه دوستایی که این

 مدت اومدن و سر زدند ممنونم .الان با دو تا نوشته به روز شده امیدوارم خوشتون بیاد و این هم بگم که

 این نوشته ها شرح حال هیچکسی نیست پس یه وقت خدایی نکرده فکر نکنید که من اینا رو واسه

 شخص خاصی مینویسم

                                                       امیدوارم زیر بارون عشق یه عالم خاطرات خوب بردارید

یه مجنونم پیش چشات که دوست داره شب و روزش پیش نگات بمونه

یه روزی عاشقم بودی درست شبیه مجنون

حالا شب و روزت شده یک کلمه

نه عزیزم عشق منم با این چیزا کم نمیشه

خاطره های دیروزت با هیچ چیزی محو نمیشه

اون روزایی که لحظه هات پر میکشید واسه چشام

روزی که عاشقم بودی قصه میساختی از نگام

هنوز صدات تو گوشمه

میگفتی از اینجا نرو عزیز بمون تو قلب من

دلتنگ ثانیه نباش تک تکشو کم میکنم

اگه یه روزی باز بیای گذشته رو گم میکنم

میدونم این اخرشه

ساعتم مرز عبوره

نه تو تب داری عزیزم

نه من از زندگی دلگیر

قصه ی باغ و خزون بود روز اغاز دل من

فصل غربت پرستوی توی کوچ از یه شب سرد

زندگی قصه ی تکرار

کاش میشد که عاشقیمون

نشه یه قصه ی دلگیر

نه دیگه منی وجود داشت که بخواد از تو بخونه

نه تویی که اوج غربت هستیمو خوب بسوزونه

دلم از زندگی سیره با تو هیچ حرفی ندارم

نفرینم به این دو روزه که پی غمم دویدم

هین شد که واسه تو اشک بریزم

اخر از بازی تقدیر میشکنه بغض سکوتم

میدونم فردا همینجاست

اون روزا تو فصل غربت درد تنهایی نداشتی

واسه گریه ی شبونت هیچ بهونه ای نداشتی

یه عالم کاغذ و دنیا

همه ی زندگیت این بود

یه بهار و یه زمستون

قصه ی دلت همین بود

تو که اومدی تو دنیاش

همه چی رفت تو سیاهی

نه دیگه زندگیش این بود نه ترانه هاش بهاری

هر چی از تو مینوشت اون

پر از غصه و غم بود

نه ترانه هاش قشنگ بود

نه دیگه صدا واسش موند

شد همون کولی مجنون که دلش خونه نداره

واسه موندن بهارش دنیا رو واسش می یاره

ولی غصش تو دلش موند

خورد میشد ذره به ذره

هیچ کسی ازش نپرسید که چرا رویا نداره

نه دیگه بهونه ای داشت

که بخواد از اون بخونه

نه ترانه ای که حتی

حرف تازه توش بیاره

همه دنیا ش از سیاهی شده بود رنگ خیانت

دنیاشو نباخته بود اون بعد این همه صداقت

پا گذاشته بود رو قلبش

دل نداده بود به دریا

یه عالم کاغذای خط خطی و یه البوم پر از عکس

سکوت سکوت سکوت

اینه ی شکسته ای پر از غبار یه چیزی شبیه یه قلب که یه روز به عشق چشمای یکی شبیه یه فرشته میتپید

یه سایه که حالا از هر چی سایه است فرار میکنه و از هر چی خورشیده بیزاره

صدای شر شر بارون و یه دنیا خاطره

چشماشو بست

یادش اومد که پاییزه

ولی خیلی وقته که تو فصلا اون فقط پاییز وداشت

اروم زمزمه کرد

 یادت میاد روزایی رو که تو سکوت واسه چند تا خط شعر یه عالم زیر بارون قدم زدیم

حالا خیلی وقت بود که دیگه شعرم نمیگفت

دلش تنگ شده بود واسه کاغذایی که یه روزاز روزاشوتوی اون خلاصه میکرد و از فرداهاش مینوشت

دلش بارون میخواست رفت پشت پنجره

به یاد گذشته هاش چند تا کاغذ سفید از میز برداشت و رفت زیر بارون

شکست ولی اونی که میخواست شکستنشو ندید

مرد واسه همیشه ولی عشقش مردنشم ندید

                                              اما هیچ چیز واسش فرقی نداشت چون اون خیلی وقت پپش  مرده بود

معذرت میخوام ازهمه دوستای خوبی که این مدت اومدن به همترانه سر زدندومن نتونستم بهشون سر بزنم

                                           امیدوارم بتونم جبران کنم

من اخرین التماسم را بر روی یادگاری گلبرگ های دفتر خاطراتت نقاشی کشیده ام

به تنهایی عادت کرده ام ولی هنوز چشمانم بهانه ات را میگیرد و دلم هوایت را

میخواهد

از اسمان خسته ام و از بغض های فرو خورده اش شکسته تر

تو معنای اخرین التماسم را میدانی

تو برایم دریایی

دریایی که هیچ گاه طوفانی نخواهد شد

و من قایقی هستم که همیشه ارزوی غرق شدن در اغوشت را خواهد داشت

تو صدای بارانی

گوش کن

نم نم به شیشه می بارد

دوست دارم اینبار بدون چتر در باران قدم بزنم

ولی بی تو از تنها بودن میترسم

از با تو بودن هم میترسم

میترسم درون دست ثانیه ها گم شوم

میترسم لحظه ای چشمانم را باز کنم و تو را نبینم

میترسم تو را میان یک دنیا خاطره جا بیندازم

میترسم تو را در لجظه هایم فراموش کنم

قول بده که اینبار دستانم را

برای گرفتن هیچ دستی رها نکنی

قول بده که خاطراتم را اینبار با هر بهانه ای سیاه نکنی

قول بده